We keken hem even stil aan, de ecoloog van de gemeente en ik die hem hielp om het biodiversiteitsplan op te stellen. De wethouder leunde naar achteren en vulde zelf de stilte in: “Zij willen van me horen wat zij eraan hebben als we een ontwikkeling anders invullen omdat die in een ecologische verbindingszone ligt.”
Een goed verhaal…
Ik weet nog dat ik dacht: zo’n verhaal van ‘wat heb ik eraan voor de economie’, kansloos toch? We kunnen cijfers op tafel leggen, wat het aan euro’s oplevert aan baten van bomen, aan baten van behoud van bestuivers. Maar gaan ze daarvoor rennen, de bestuurders van ruimte en economie?
De roep om een goed verhaal vanuit natuurherstel is er altijd al. En lijkt steeds dringender nu de natuur niet echt herstelt en toch aan aandacht inboet. Alsof er niet allang een overtuigend verhaal ligt: dat we niet zonder natuur kunnen. Dat we zelf natuur zijn, of in elk geval sterk verbonden partners.
We blijven zoeken hoe we de noodzaak voor natuur goed overbrengen. We appelleren aan de ratio met cijfers en grafieken, we gaan te rade bij gedragspsychologen om de onbewuste knoppen in het brein te vinden om op te drukken. En soms helpt dat, maar verandert het echt iets?
Bij lastige vragen als deze, kan ‘de filosofie’ helpen. Ook veel filosofen roeren zich in het debat rond de biodiversiteitscrisis. Wat kunnen we van enkelen van hen leren voor een goed verhaal, en hoe we dat kunnen vormgeven in communicatieuitingen?
Deze vraag leggen we graag op donderdagmiddag 17 september op tafel bij De Lynx, om samen met collega-natuurprofessionals bij de hoorns te pakken. Om overtuigende(re) antwoorden te vinden. Die we dan weer op tafel kunnen leggen in de werkkamers van wethouders en andere bestuurders.
Hoog gegrepen? Misschien! Maar de moeite waard, dus doe mee, meld je aan, laat je inspireren en inspireer anderen met jouw ervaringen en visie.
