Hoe zit je erbij vandaag? Toen we maandag ons eerste online beeldbeloverleg hadden, was dat de hoofdvraag. Op het scherm een reeks losse, stille hoofden, op een na die sprak. Eentje liep er ineens weg vanwege een kind. Een galm die niet wilde verdwijnen. Een stilstaande plafondventilator in beeld. Door corona werken we momenteel allemaal vanuit huis, en dat was voor sommigen nog best even een geregel.

Hoe zit jij erbij vandaag? Het is een vraag die we nooit op kantoor stellen. Je loopt binnen, zwaait even gedag naar degenen die er al zijn, een ander zie je later als je nog een keer koffie gaat halen. Of pas bij de lunch, als we met z’n allen aan een lange tafel zitten en brood, beleg en de thermoskan thee aan elkaar doorgeven. We hebben het over voetbal, politiek, voedingsfeitjes, beren en kinderen, ruimen de tafel af en trekken ons gevoed en ontspannen weer terug achter ons bureau. Maar hoe iemand zich echt voelt vandaag?

Ik zit er vooral nogal alleen bij. Op de achtergrond muziek van huisgenoten, buren die in de tuin rommelen, een kliko die aan de weg wordt gezet. Maar niemand om even tegenaan te praten als je even niet op een woord komt, een gekke mail krijgt of iets opvallends leest. Niet even naar een collega lopen voor overleg, niet even met iemand meekijken naar een ontwerp. Iedereen zit nu op zijn eigen eiland: thuis. Terwijl we als communicatiebureau juist goed zijn in samenwerken, in elkaar aanvullen, uitdagen en bevragen, ook door de verschillende disciplines in huis. Is dit iets voor jou, hoe pakken we dit het beste aan, wat zou jij doen, wie of wat hebben we nodig, wat is je kernboodschap?

Ik ben jarenlang zelfstandige geweest en heb in die tijd ook veel thuisgewerkt. En met veel plezier. Maar nu ik weer zonder collega’s om me heen achter een bureau zit, moet ik toch wel even slikken. Het is als in een nummer van De Dijk: je weet pas wat je mist als het er niet is.

Toch maar vaker beeldbellen dan nu. Juist ook nu. Om elkaar niet kwijt te raken.

Hoe zit jij erbij vandaag?