De communicatiemedewerker bij de Bosgroepen ging weg, ik maakte de nieuwsbrief al. 1+1=2, de oplossing was snel gevonden: wat meer uren werk, gewoon daar op kantoor. En dat werkt voor beide partijen goed.

Het is een fijn fietstochtje van Wageningen naar Ede. Niet zo ver dat je gaat overwegen om toch de bus te pakken, ver genoeg om even je kop los te waaien. Zo gek leek me dat niet, een paar uurtjes werken in Ede op kantoor. Een dag werk hadden ze voor mij, of dat ook verspreid over twee dagen kon? Prima natuurlijk. Dus peddel ik sinds oktober twee keer per week naar Ede voor een half dagje Bosgroepen-tijd.

De meeste Bosgroepen-mensen zijn niet echt kantoormensen. Maar maandag is kantoordag, en dan zijn de ecologen en regiobeheerders doorgaans wel present. En ik dus ook. Een goede kans om mensen even aan te schieten en nieuwtjes te horen in de wandelgangen. (En, niet te vergeten, een (taart)vorkje mee te prikken, want maandag is behalve kantoordag ook traktatiedag!)

De Lynx en de Bosgroepen kennen elkaar al een tijdje. We maakten voor de Bosgroepen de website en hielpen bij de ontwikkeling van de huisstijl. Ik redigeerde zelf al een poosje nieuwsberichten en stelde de nieuwsbrief samen. Daar kon ik in oktober zo mee door. Een uurtje overdracht en het was gepiept.

Met lopend communicatiewerk en dat wat op je pad komt, vliegen 8 uur voorbij. Er is altijd wel meer te doen of iets nieuws uit te werken. De website eens goed onder handen nemen, sociale media een boost geven, en laten we ook de offline communicatie niet vergeten. Best uitdagend. En nu komt ook de praktische organisatie van de Beheerdersdag op m’n pad – dé kennis- en netwerkdag voor beheerders in bos en natuur, hoe tof is dat!

Alles waaraan ik afgelopen jaren heb gewerkt, of soms alleen een beetje heb geproefd, zie ik terug in deze klus. En zo wordt het voor mij ook een leerzame tijd, waarin ik me onderdompel in alles wat over communicatie gaat. Bovendien: de Lynx is mijn eerste werkgever. Ik krijg nu de kans om te zien hoe het buiten die vertrouwde muren gaat. Niet zo gek veel anders overigens: de collega’s bij de Bosgroep zijn net zo collegiaal en groen (zo niet groener) als de collega’s bij De Lynx. En toch ook weer wel. De organisatie is groter, er spelen andere vragen, belangen waar ik nooit over had gedacht. Praktisch bezig zijn, schrijven en regelen, dat doe ik echt het liefst, weet ik nu. Leiden en sturen, daar moet ik aan wennen. Maar ook daarin vind ik mijn weg. En dus verover ik bij de Bosgroepen langzaam m’n plekje; sinds kort fysiek bevestigd met een naamkaartje op de deur.